1

วันที่ 11 เมษายน 2551

"ตลิ่งชัน 3 ครับ " ผมย้ำกับพี่พนักงานขายตั๋วโดยสารรถไฟ ที่ยื่นกระดาษขาดไปหนึ่งใบ สุดท้ายก็ได้รับเงินทอนพร้อมตั๋วสำหรับสามคน  ใช่, ชายสามคนกำลังจะออกเดินทาง

จากการสนทนาผ่านโปรแกรมแชทสุดฮิตเมื่อคืน ได้ข้อสรุปว่า  ผมและยอดเพชร จะออกเดินทางไปเก็บตัวอย่างริมทางรถไฟอีกครั้งเพื่อถ่ายรูปโดยมีเบสท์ติดสอยห้อยตามไปด้วย เหตุผลของมันคือ "ไปถ่ายรูปเล่น" 

จากตอนนั้นจนถึงวินาทีนี้  ม้าเหล็กความยาวสี่ตู้โดยสารก็พาพวกเราสามคนถึงสถานีเป้าหมายอย่างปลอดภัยพร้อมอาการเมื่อยก้น เนื่องจากต้องจอดรอให้รถด่วนขบวนอื่นแซงไปก่อน นับแล้วก็ 3- 4 ครั้ง ตั้งแต่ที่เคยนั่งรถไฟมารถขบวนนี้คงมีน้ำใจที่สุด

ลงจากรถ สะบัดก้น 2-3 ทีให้ความเมื่อยหลุดออกไป แวะร้านค้าซื้อเป๊บซี่หนึ่งถุงใหญ่แล้วออกเดินทาง

เก็บตัวอย่างและถ่ายรูปไปด้วยครู่ใหญ่ ใครบางคนออกความเห็น "เฮ้ย ไปร้านนิ่มกัน" (ร้านกาแฟเพื่อนอาจารย์ก้องที่เจ้านิ่มทำงานอยู่ แต่พวกเราเรียกติดปากว่าร้านนิ่ม) แล้วแผนของวันนี้ก็เปลี่ยนไป จากที่คิดว่าจะเดินถึงธนบุรี เมื่อถึงจุดจอดรถบางระมาดพวกเราเปลี่ยนไปรอขึ้นรถเมล์จุดหมายปลายทางคืออนุสาวรีย์ซอยรางน้ำตรงข้ามเซ็นจูรี่

ก่อนถึงบางระมาด ยอดเพชรพูดขึ้นว่า "เฮ้ย เหมือนกูเคยมาทางนี้แล้วเลยว่ะ อ๋อ ใช่ ตอนนั้นเคยมากับอาจารย์ก้อง พี่เมธ ปุ้ย"แล้วภาพความทรงจำเก่าๆของผมก็ถูกขุดขึ้นมาด้วยจอบแรกของไอ้ยอด

2

ณ ร้าน Let it be เราสามคนนั่งดูดโกโก้เย็นที่เพื่อนสาวตัวน้อยของเราชงให้พร้อมกินเค้กที่ซื้อมาหวังเซอร์ไพรส์วันเกิดของเธออย่างเอร็ดอร่อย  ดูเหมือนเค้กฝั่งพวกเราสามคนจะยุบหายไปอย่างรวดเร็วเนื่องจากความหิว จากที่คาดการณ์ว่าจะมาหาข้าวกลางวันกินแถวนี้ก็ไม่ได้กิน เพราะคำนวณเวลาแล้วพวกเราอาจจะกลับไปทำธุระที่มหา'ลัยตามที่ตั้งใจไว้ไม่ทันเวลา  ดูเหมือนว่าหลายสิ่งหลายอย่างในวันนี้จะเป็นไปด้วยความไม่แน่นอนและต้องตัดสินใจอย่างกระทันหัน (รวมทั้งเรื่องเค้กวันเกิดเจ้านิ่มด้วย )

นั่งคุยกันสักพักใหญ่ก็ถ่ายรูป เขียนข้อความฝากไว้เล็กน้อยก่อนขอตัวกลับ เราเลือกที่จะนั่งรถตู้จากอนุเสาวรีย์ไปนครปฐม เพราะกลัวปัญหาเรื่องรถติด เนื่องจากเป็นวันศุกร์ก่อนวันหยุดยาว ขณะรอเบสท์เข้าห้องน้ำ ผมเสียบบัตรเอทีเอ็มเพื่อตรวจเช็คยอดเงิน ใส่รหัสสี่หลักเสร็จ ตัวเลขเรียงกันสามตัวปรากฏขึ้นบนจอ ผมทวนตัวเลขสามตัวนั้นอีกครั้งในใจ ภาพดวงตากลมโตของผู้หญิงแสนสดใสคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในหัวผม

3

รถตู้จอดส่งผมกับเบสท์ที่สะพานลอยวัดพระประโทน เราเลือกลงตรงนี้เพื่อจะขึ้นมอเตร์ไซต์รับจ้างไปเอารถของเราที่จอดไว้ที่สถานีรถไฟเมื่อเช้า  ให้ยอดเพชรนั่งรถไปลงที่มหา'ลัยเอาตัวอย่างพืชต้นไม้ไปเก็บและดักรอน้องที่นัดไว้ก่อนเพื่อคุยธุระ

ขณะข้ามสะพานลอยสายตาของเบสท์ก็เหลือไปเห็นป้ายโฆษณาขนาดใหญ่ด้านล่าง "เฮ้ยๆ บอดี้สแลมๆ " เบสท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงดีใจ

"11 เมษา วันนี้นี่หว่า" ผมเหลือบเห็นเวทีคอนเสิร์ตขนาดใหญ่อยู่ข้างๆ "บัตร 50 บาท แถมเอ็มขวดนึงด้วย มาดูกันๆ " เบสท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงดีใจยิ่งขึ้นกว่าเดิม  ผมยังไม่ตอบตกลง

4

ถึงมหา'ลัย  คุยธุระกับน้องเสร็จเรียบร้อยก็รวบรวมพรรคพวกเพื่อนๆพี่ๆน้องๆหาอะไรใส่ท้องกัน เจอพี่นิ กับพี่เมธ เพิ่มสองคน พวกเราทั้งหมดตกลงไปกินข้าวกันที่หน้ามหา'ลัย  จัดการอาหารตรงหน้าเรียบร้อย  พี่เมธชวนไปโลตัสเพื่อซื้อของ พี่นิขอตัว ไม่ไปด้วย สี่หนุ่มทั้งโสด  ไม่โสด  อยากโสด และไม่อยากโสด จึงไปซื้อของกันโดยลำพัง   พวกเราเดินดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย พี่เมธซื้อข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ  ก่อนกลับยอดเพชรไปขนขนมมาอีกหลายห่อพร้อมน้ำอัดลมขวดใหญ่อีกหลายขวด ขณะรอผมขอตัวไปดูหนังสือ  ที่หน้าร้านหนังสือ  ภาพสาวตากลมโตคนนั้นยืนคู่กับเพื่อนสาวตัวน้อยก็ปรากฏขึ้นในหัวผมอีกครั้ง

5

ยิ่งขี่รถเข้าไปในมหา'ลัย ไปส่งยอดเพชรที่หอ ภาพความทรงจำของผมก็ถูกขุดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า  ผมเป็นอะไรกัน หรือว่าเพราะความเหนื่อยล้า

บอกตามตรงความเหนื่อยล้าของวันนี้ทำให้ความรู้สึกอยากนอนเข้ามาแทนที่ความรู้สึกอยากกระโดดหน้าเวทีไปกับพี่ตูน บอดี้สแลม

อีกอย่างผมก็ไม่ได้ชอบคลั่งไคล้อะไรมากมาย อัลบั้มใหม่ก็ร้องตามได้ไม่กี่เพลง ผิดจากเบสท์ซึ่งเป็นสาวกบอดี้สแลม ผมขัดมันไม่ได้จึงต้องไป ในใจคิดว่าไปดูๆภาพรวมก่อนแล้วกัน แล้วค่อยว่ากันอีกที

จากนี้ไปจะเป็นความประทับใจคอนเสิร์ตของวันนี้  ใครอยากจะดูให้ใส่เสื้อผ้าที่ทะมัดทะแมง  ใส่รองเท้าผ้าใบหรือรองเท้ากีฬา  อ่อ แล้ว อย่าลืมผูกเชือกรองเท้าให้ดีอย่าให้หลุด  แล้วตามผมมาได้เลยครับ เหตุผลที่ให้ทำแบบนี้อยู่ต่อจากนี้

ผมกับเบสท์ขี่รถเลี้ยวเข้าวัดพระประโทน ภาพแรกที่เห็นไม่ต่างจากงานวัดทั่วไป รถมอเตอร์ไซต์จอดกันทั่ว วัยรุ่นเยอะพอสมควร

เราจอดรถไกลไปอีกนิดเพื่อจะได้ไม่เสียค่าฝากรถ ในใจผมก็นึกกลัวรถหายอยู่เหมือนกันแต่เงินในกระเป๋าเหลือไม่เท่าไรแล้ว

เรารีบเดินไปที่เวที  เสียงดนตรีหนักหน่วงและเสียงว้ากดังเป็นระยะๆ "เรโทรสเป็กๆ" เบสท์พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ในใจผมคิดว่าไม่น่าจะใช่  เรโทรสเป็กก็ดังพอๆกับบอดี้สแลม ทำไมไม่เห็นขึ้นป้าย  ถึงที่ขายบัตรเบสท์ถามว่าจะเอาไงดี ผมชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง เอาก็เอาวะไหนๆก็มาแล้ว เราซื้อบัตร ได้บัตรมาพร้อมเอ็มร้อยห้าสิบอีกสองขวด คาดว่าเขาคงไม่ให้เอาขวดเข้างานแน่ๆผมเลยให้เบสท์จัดการกับเอ็มร้อยห้าสิบสองขวดที่ได้มา  ตรวจร่างกายและกระเป๋าเรียบร้อยก็เดินเข้างาน คนยังไม่มากเท่าไรคงเป็นเพราะหัวค่ำอยู่  เบสท์ต้องเอากล้องไปฝากข้างนอกเพราะเขาไม่ให้เอากล้องเข้างาน ผมยืนรอเบสท์มองดูวงดนตรีที่เล่นอยู่บนเวที

ขนาดใหญ่ สองด้านซ้ายขวามีจอภาพถ่ายทอดเพื่อให้คนที่อยู่หลังๆมองเห็นนักร้องได้ชัดเจนขึ้น  เฮ้ย เรทโทรสเป็กจริงๆด้วย

เสียงเพลงจบลง "เอ้าๆ รีบเข้ามาครับ มาไม่ทันดูเรโทรสเป็กก็ขาดทุนไป 30 บาทแล้ว วันนี้พวกเราไม่ได้มาแค่วงเดียว ยังมีน้องดา เอ็นโดรฟิน บิ๊กแอส แล้วก็บอดี้สแลมอีกด้วย"  นักร้องนำจอมว้ากพูดเสร็จก็เล่นร้องเล่นเพลงอื่นต่อ  ในใจผมเต้นรัว เฮ้ย บิ๊กแอส !!!!!

เบสท์กลับมาพอดี เราสองคนเดินเข้าไปลึกอีกหน่อย แต่ก็เคยมองหาทางออกไว้ด้วย แน่นอน สิ่งที่ผมกลัวที่สุดในคอนเสิร์ตคือวัยรุ่นตีกัน

ฟังเพลงช้าจากเรโทรสเป็ก  เพลงสุดที่รัก และเพลงอื่นๆอีก 2-3เพลง ปิดท้ายด้วยเพลงไม่มีเธอ ก่อนส่งต่อให้ดา เอ็นโดรฟิน ผมยังคงออมแรงไว้โดดกับวงบิ๊กแอส

ดา เอ็นโดรฟินในขนาดกระทัดรัดร้องเพลงได้ยินไหมเป็นเพลงแรก ต่อด้วยเพลงที่สอง ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ เพลงนี้มีเซอร์ไพรส์  แน็ปนักร้องนำเรโทรสเป็กขึ้นมาร้องคู่ด้วย  หวานจนมดแทบกัดขาเวทีเลยทีเดียว จบเพลง ดาขอบคุณแน็ปแบบเรโทรสเป็กด้วยการว้ากใส่  สนุกสนานกันไป  ต่อด้วยเพลงภาพลวงตา  จบเพลงดาบอกว่าจะร้องเพลงของ โต  ซิลลี่ฟูลและเสก โลโซ พูดจบเพลงขี้หึงก็ขึ้น วัยรุ่นนับร้อยโดดกันอย่างสนุกสนาน แล้วเหตุการณ์ที่ผมกลัวก็เกิดขึ้น  กลุ่มวัยรุ่นด้านขวามือแตกฮือเป็นวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ เราไม่รอช้ารีบขยับออกมาทันที  ภาพที่เห็น คือ สห. (สารวัตรทหาร) ร่างยักษ์นับสิบนายกำลังรุมจับวัยรุ่นคนหนึ่ง ตะลุมบอนกันอยู่สักครู่วัยรุ่นคนนั้นก็หลุดหนีออกมาได้หายไปท่ามกลางฝูงชน สร้างความงุนงงให้แก่เหล่าสห.  เหมือนงมเข็มในมหาสมุทร พวกเขาถอดใจแล้วเดินออกไป  คอนเสิร์ตยังคงดำเนินต่อไป พวกที่เต้นก็ยังคงเต้นกันอยู่เหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น จบสองเพลง ดาพูดว่า "หนุ่มๆจ๋า อย่าตีกันนะจ๊ะ" แหม น่ารักจริงๆ ผมขอพูดเหมือนที่คนอื่นๆเขาพูดกันบ่อยๆสักหน่อยตอนได้เจอดาราตัวจริง  "ดา เอ็นโดรฟินตัวจริงน่ารักกว่าในทีวีอีก"  ผมไม่รู้หรอกว่าดาร้องเพลงอะไรของพี่เสก เพราะสนใจสถานการณ์ตรงหน้ามากกว่า ดาร้องเพลงสุดท้ายปิดท้ายด้วยความซึ้ง อย่าทำให้ฟ้าผิดหวัง ผมอดโยกมือตามไปด้วยไม่ได้ "อยู่กันอย่างนี้นานๆนะเธอ จากกันวันไหนฟ้าคงจะผิดหวัง อยู่กันตรงนี้หัวใจจะฝากฝัง ใส่เมื่อเธอนั้น อย่าไปไหน อย่าไปไหน อย่าไปไหน..."

ดา เอ็นโดรฟินลงเวทีไปแล้ว ฟังโฆษกพล่ามขอบคุณเอ็มร้อยห้าสิบๆ อยู่สามสี่รอบ เพื่อมีเวลาให้จัดเวทีและเครื่องดนตรี  โฆษกบอกว่าคืนนี้เราจะได้มันกันแบบไม่เคยจัดที่ไหนมาก่อน ด้วยคอนเสิร์ต บิ๊กบอดี้ อี้ อี้ อี้ (กรุณาทำเสียงแอคโค่ตาม) ในใจผมคิด 50บาทได้ดูสี่วงนี้ก็โคตรคุ้มแล้วล่ะ จะได้ดูคอนเสิร์ตบิ๊กบอดี้อีกด้วยเหรอ  ภาพในจอสองฝั่งเวทีตัดสลับระหว่างบอดี้แสลมกับบิ๊กแอส

ครู่เดียวบิ๊กแอสก็ขึ้นเวที  "เราทุกคนก็คงรู้วันเกิด แต่มีสักกี่คนที่รู้วันตาย...." เปิดตัวด้วยเพลงแรกก่อนตาย (เอ่อ เพลงต่อไปพี่เขาก็ยังไม่ตาย ก่อนตายนี่ชื่อเพลงเฉยๆ) จบเพลงพี่แด๊กในเสื้อสีแดงกางเกงยีนส์ผ้าพันคอ บอกว่าวันนี้บิ๊กแอสจะเล่นเพลงได้น้อยหน่อยเพราะพี่กบมือกลองเกิดอุบัติเหตุบาดเจ็บ ตอนแรกคิดว่าจะเล่นไม่ได้แล้วแต่ก็เล่น เสียงปรบมือดังทั่วด้านล่างเวที แหม น่าชื่นชมจริงๆ

ผมขอพูดเหมือนที่คนอื่นๆเขาพูดกันบ่อยๆสักหน่อยตอนได้เจอดาราตัวจริง "พี่แด๊ก บิ๊กแอส ตัวอ้วนกว่าในทีวีอีก" (อันนี้ล้อเล่นครับ)

"ต่อไปเรามาฟังเพลงประกอบภาพยนตร์กันบ้าง คิดว่าหลายคนคงเคยได้ฟังกันแล้ว" พี่แด๊กพูด  เสียงกีตาร์ดังขึ้น "มีใครบางคนให้คำนิยามว่ารักคือความทุกข์ แตกต่างจากฉันที่มองว่ารักคือความสุข...." ใช่แล้วเพลงอย่างน้อย เพลงประกอบภาพยนตร์ปิดเทอมใหญ่หัวใจอาโออิตู้มๆนั่นเอง ผมร้องตามจนถึงท่อนฮุค ความรู้สึกเหมือนอยู่ในฉากคอนเสิร์ตในหนังอย่างไรก็อย่างนั้น ขาดก็แต่ซีคนที่พูดว่า "มันไม่เวิร์คหรอกว่ะ" แค่นั้นเอง

จบเพลงบิ๊กแอสไม่รอช้า ต่อด้วยเพลงข้าน้อยสมควรตาย และเล่นของสูง  วัยรุ่นด้านล่างเวทีโดดกันอย่างบ้าคลั่ง ฝุ่นควันคละคลุ้งไปทั่วจนแทบหายใจไม่ออก เนื่องจากเวทีตั้งอยู่บนสนาม(ที่เคยมี)หญ้า เพลงยิ่งเล่นมัน คนก็ยิ่งโดด คนยิ่งโดด ฝุ่นก็ยิ่งฟุ้ง ดรายไอซ์ไม่ต้องใช้ก็มีควันฟุ้งชวนฝัน(ร้าย)ได้

เล่นของสูงไปได้ไม่สูงเท่าไร บอดี้สแลมวงขวัญใจไอ้เบสท์ก็ขึ้นมาแจม สุดท้ายบิ๊กแอสก็มอบหน้าที่ให้บอดี้สแลม เริ่มเพลงแรกด้วยยาพิษ ตามด้วยเพลงในอัลบั้มใหม่ 2- 3 เพลงตามด้วยหวั่นไหว "โอ๊ะ โอะ โอ้ โน โอ๊ะ โอะ โอ้ โน.." ผมกดโทรศัพท์หาเจ้านิ่ม เธอคงจะแปลกใจอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงพี่ตูนบอดี้สแลมร้องเพลงที่เธอชอบ  "อดใจไม่ไหวเมื่อได้พบหน้า เพียงเธอส่งยิ้มคืนมายิ่งหวั่นไหว.."

จนจบเพลงผมกดวางสายค่อยไว้อธิบายทีหลังเพราะเสียงตอนนั้นดังมากคุยกันคงไม่รู้เรื่อง ไอ้เบสท์ยังคงโดดกับบอดี้สแลมอย่างเมามันเอ็มร้อยห้าสิบสองขวดที่มันกินเข้าไปคงเริ่มออกฤทธิ์  คึกซะจนผมอดหวั่นใจไม่ได้ว่ามีใครหมั่นไส้พวกเราอยู่หรือเปล่า

พี่ตูนเพิ่มความมันด้วยเพลงคนที่ถูกรัก  "แค่อยากเป็นคนที่ถูกรัก แค่อยากเป็นคนที่ถูกใครสักคนเข้าใจ ช่วยเติมชีวิตที่ว่างเปล่า ช่วยเอาความรักมาให้..." เพลงนี้มันช่างโดนใจจริงๆ  จากนั้นก็ต่อด้วยเพลงใหม่อีก2-3เพลง ปิดท้ายด้วยยาพิษอีกรอบเป็นการจบคอนเสิร์ตแสนมันของวันนี้ 

ตลอดคอนเสิร์ตผมสังเกตุเห็นหลายๆคนหันหน้ามองไปในทิศทางเดียวกันซ้ายทีขวาทีเป็นระยะๆ คาดว่าน่าจะเกิดเหตุอะไรขึ้น แต่ผมไม่เห็นเพราะอยู่ตรงกลาง  อาจจะเป็นเพราะฤทธิ์ของเอ็มร้อยห้าสิบที่แจกหน้างาน ถ้าครั้งหน้ามาจัดอีกเปลี่ยนจากแจกเอ็มร้อยห้าสิบเป็นหน้ากากกันฝุ่นจะดีมาก

แต่เดี๋ยวก่อน !! อย่าคิดว่าวัยรุ่นไทยมีนิสัยรุนแรงป่าเถื่อนกันทั้งหมด ขณะที่เราขี่รถกำลังจะกลับบ้าน มีรถมอเตอร์ไซต์จำนวนหนึ่งขี่สวนมาพลางตะโกน "ระวังตำรวจๆ"  เราสองคนไม่กลัวตำรวจ แต่ก็ไม่อยากถูกตรวจค้น เลยวกรถกลับตามไป แล้วเบสท์ก็บอกคนอื่นๆที่ขี่รถตามมาอีกทอดหนึ่ง "ระวังตำรวจนะครับ"  แหม  วัยรุ่นไทยก็มีน้ำใจเหมือนกันนะ

7

คอนเสิร์ตข้างนอกให้ความรู้สึกสีหม่นกว่าคอนเสิร์ตในมหา'ลัยมาก วัยรุ่นร้อยพ่อพันแม่จากทั่วทุกสารทิศ  กลิ่นควันบุหรี่และฝุ่นคละคลุ้ง แถมเสี่ยงต่อการโดนกระทืบอีก 

ผมดูคอนเสิร์ตไม่สนุกเท่าที่ควร คอยกังวลหลายๆอย่าง ใจหนึ่งก็กลัวรถหาย อีกใจก็ระแวงคนตีกัน อีกใจก็อึดอัดฝุ่นควัน ภาพความทรงจำของผมผุดขึ้นอีกครั้ง คิดถึงเพื่อนๆ ตอนดูคอนเสิร์ต SMA  เราเต้นกันอย่างไม่ต้องกังวลอะไร  ท่าเต้นแปลกๆ หรือท่าเต้นสุดฮิตประจำนักร้องคนนั้นถูกนำมาเต้นอย่างสนุกสนาน

จากหลายๆช่วงเวลาทั้งวันนี้ หลุมที่เก็บภาพแห่งความทรงจำของผมถูกขุดลึกขึ้นเรื่อยๆ  ผมเป็นอะไรนะ

หรือว่าวันนี้ผมเหงา คิดถึงเพื่อนๆจัง

นั่งรถไฟไปเซ็นหนังสือเพลงรัก  ณ งานสัปดาห์หนังสือ

1

เช้าตรู่วันที่ 6  เมษายน  ณ  สถานีรถไฟนครปฐมผมและอาจารย์ก้อง นั่งรอรถไฟขบวน 356 สถานีปลายทางหัวลำโพง ที่คาดว่าจะมาถึงในเวลาเกือบ 7 โมงเช้า ช้ากว่าเวลาที่ควรจะเป็น 31 นาที ตามวิสัยของรถไฟไทยที่จะมาสายไม่กี่นาทีถึงมาสายหลายๆนาที 

ยังไม่ทันได้เห็นแสงแรกของอาทิตย์ยามเช้า ฝนที่ตั้งเค้าก็โปรยลงมาเหมือนจะเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงเหตุการณ์อันน่าประทับใจและแสนตื่นเต้นของวันนี้ รถไฟจอดเทียบชานชาลาที่ 1 เสียงประกาศดังก้อง "สถานีปลายทางหัวลำโพง"

2

ผู้ชายบ้านนอกจะเข้ากรุง !!  ใช่  ผ่านมาตลอดชีวิตนี้ที่จะ 22 ปีในอีกไม่กี่วัน ผมเข้ากรุงเทพแทบจะนับครั้งได้   การเข้ากรุงครั้งนี้เป็นครั้งที่ตื่นเต้นที่สุดเพราะจะไปงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติเพื่อขอลายเซ็นพี่นิ้วกลม  นักเขียนที่ผมหลงใหลเรื่องเล่าที่ถ่ายทอดจากปลายนิ้วกลมๆของพี่เขาเอามากๆ

ด้วยเหตุใดก็ตามทั้งๆที่ ผมไม่อยากเข้ากรุงเทพเพราะเบื่อรถติดและคนเยอะๆ รู้ตัวอีกทีก็มีกำหนดการในปฏิทินไว้แล้วว่า "วันที่ 6 เมษายน ไปงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ" 

โฟรโดไม่สามารถเดินทางเอาแหวนไปทำลายด้วยตัวคนเดียวได้ฉันใด ผู้ชายบ้านนอกก็คงไม่สามารถเดินทางไปงานสัปดาห์หนังสือคนเดียวได้ฉันนั้น อย่าว่าแต่ไปศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิต์เลย แค่นั่งรถตู้ไปลงปิ่นเกล้าผมก็หลงแล้ว

ผมรวบรวมพันธมิตรแห่งแหวน เอ๊ย เพื่อนร่วมเดินทางได้สองคน เจ้านิ่ม สาวน้อยผู้ชื่นชอบพี่นิ้วกลมเหมือนกัน และอาจารย์ก้อง อาจารย์ก้องรับอาสาจะพาผมเข้ากรุง  มีอาจารย์ก้องไปด้วยเปรียบเสมือนมีแกนดัล์ฟ เด็กบ้านนอกตาดำๆตัวดำๆคนนี้ก็หมดห่วง

อาจารย์ก้องบอกว่าจะไปหัวลำโพงด้วยรถไฟแล้วต่อรถไฟใต้ดินไปศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิต์  ด้วยเพราะคลุกคลีและคุ้นเคยกับการเดินทางโดยรถไฟมาพอสมควรผมจึงตอบตกลงโดยไม่ลังเล  ตรวจสอบเที่ยวรถไฟขบวนเช้าวันอาทิตย์ แล้วออกเดินสู่ใจกลางมอร์ดอร์ เอ๊ย  ไปหาพี่นิ้วกลม

1

จากที่ต้องตื่นแต่เช้าบวกกับความเย็นสบายของละอองฝนทำให้ผมหลับหลังจากรถไฟออกจากนครปฐมได้ไม่กี่สถานี รู้ตัวอีกทีภาพเบื้องหน้ามองผ่านหน้าต่างก็เป็นภาพของรถไฟหลากหลายขบวนเรียงรายจอดเทียบท่าซ้ายขวา ผมเดาได้ว่าเราถึงหัวลำโพงแล้ว

กองทัพต้องเดินด้วยท้อง อาจารย์ก้องพาผมนั่งรถเมล์ไปลงแถวคลองเตยเพื่อกินข้าวเช้า แล้วค่อยเดินเท้าเข้างานสัปดาห์หนังสือ

เรามาถึงก่อนเวลาที่นัดเจ้านิ่มไว้ครู่ใหญ่ เลยนั่งรอที่ประตูทางเข้าอีกด้านหนึ่ง จนได้เวลาก็ออกไปหาเพื่อนสาวตัวน้อยตรงที่อาจารย์ก้องนัดไว้  เจ้านิ่มตัดผมสั้น มองจากด้านหลังแทบจะจำไม่ได้ แต่ความสดใสของเธอไม่เคยเปลี่ยน

3

พวกเรายืนรอประตูเปิดเข้างาน ถ่ายรูปเล็กน้อยและสำรวจแผนผังบูธของสำนักพิมพ์อะบุ๊คว่าอยู่ตรงไหน เมื่อประตูเปิดเราทั้งสามรีบ ตรงไปที่เป้าหมายทันที   ในใจผมตื่นเต้นตึ้กตั๊กตูมตาม  ไม่เคยเจอตัวเป็นๆ รูปในบล๊อกกับในเอ็มเอสเอ็นก็เป็นนิ้วกลมๆใส่สูท  พี่เขาจะหน้าตายังไงนะ แต่แว่วๆมาว่าหน้าตาออกไปทางเกาหลี

 ถึงบูธอะบุ๊คไม่เห็นแม้เงาหน้าขาวๆตาตี่ๆเหมือนที่ผมจินตนาการไว้ สอบถาม พนักงานขายสาวสวยในบูธบอกว่าพี่นิ้วกลมจะมาช่วงบ่ายๆ  อาจารย์ก้องกับเจ้านิ่มเลือกซื้อหนังสือในบูธคนละเล่มแล้วออกมาเดินดูงานทั่วๆไป พร้อมหาหนังสือเกี่ยวกับกาแฟให้เจ้านิ่ม

เราเดินดูหนังสือในงานกันครู่ใหญ่จึงกลับไปดูที่บูธอะบุ๊คอีกทีก็ยังไม่เจอ  ถามพนักงานขายในร้านอีกรอบเพื่อความแน่ใจ  พี่เขาอาจจะมาบ่ายๆจนถึงเย็นๆ  พวกเราเลยตัดสินใจ เอาหนังสือส่วนหนึ่งที่ซื้อมาไปเก็บที่ร้านกาแฟของเพื่อนสาวตัวน้อย แล้วไปเดินจตุจักร ค่อยกลับมาอีกทีในช่วงเย็น

4

Let it be คือชื่อร้านกาแฟน่านั่งร้านนี้  ผมกับอาจารย์ก้องสำรวจร้านเล็กน้อยเพื่อหาที่ทางที่จะให้ผมและเพื่อนอีกคนมาเล่นดนตรี

ผมกับอาจารย์ก้องเพิ่งเคยมาที่ร้านเป็นครั้งแรก เพื่อนสาวตัวน้อยกระตือรือร้นทำโกโก้เย็นให้ผม และลาเต้เย็นของอาจารย์ก้อง ดูเธอจะมีความสุขมากกับการชงกาแฟ   เรานั่งอยู่ในร้านสักครู่ จิบกาแฟ ฟังเพลงชื่อเดียวกับร้านคลอไปด้วย สุดท้ายก็เขียนข้อความจารึกการมาถึงลงกระดาษแปะไว้ที่ผนังแล้วลาพี่นก พี่ชายแสนใจดีที่เจ้านิ่มพูดถึงอยู่บ่อยๆ ไปเดินจตุจักร  และนั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้นั่งรถไฟฟ้า  

ถึงจตุจักรเป้าหมายแรกของพวกเราคือร้านหนังร้านประจำของอาจารย์ก้อง มี DVD หนังที่ผมไม่รู้จักเต็มไปหมด เป้าหมายต่อไปคือร้านซีดีร้านประจำของอาจารย์ก้องอีกเช่นกัน และสุดท้ายก็ตามหาถ้วยกาแฟของเจ้านิ่ม  จตุจักรวันอาทิตย์คนเยอะมากให้ความรู้สึกต่างจากจตุจักรวันพุธซึ่งเป็นตลาดไม้ดอกไม้ประดับพอสมควร ผู้คนมากมายบวกกับอากาศร้อนทำให้รู้สึกอบอ้าวยิ่งขึ้นไปอีก  เสร็จสิ้นการเดินจตุจักร พวกเราก็ออกเดินทางเพื่อไปงานสัปดาห์หนังสือ และนั่นก็เป็นครั้งแรกอีกเช่นกันที่ผมได้นั่งรถไฟใต้ดิน

5

เรากลับมายืนตรงหน้าบูธของสำนักพิมพ์อะบุ๊คอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่มีวี่แววพี่นิ้วกลมอยู่ดี ใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม จนเจ้านิ่มถามพนักงานขายสาวสวยได้ความว่าพี่เขาแอบไปกินข้าว พวกเราจึงปักหลักดักรอที่เก้าอี้กระดาษข้างๆบูธ สักครู่ผมก็ได้รู้จักกับไม้นุ่มแฝดพี่ของเจ้านิ่ม  เป็นครั้งแรกที่ได้เจอกับเธอตัวเป็นๆ ทั้งสองเหมือนกันมากทั้งการพูดการจา หน้าตาและนิสัย ( แน่นอนก็ฝาแฝดนี่นา ไอ้นี่พูดแปลกๆ)

ผมมองทั้งสองคนด้วยความรู้สึกทึ่ง เหมือนมีเจ้านิ่มแตกหน่อออกมาสองคน ทักทายกันเล็กน้อยไม้นุ่มก็ขอตัวกลับไปที่บูธที่เธอมาช่วยแจกหนังสือและซีดีธรรมะ ก่อนไปยังไม่วายชักชวนอาจารย์ก้องให้แวะไปหาให้ได้ก่อนกลับ

เจ้านิ่มเดินไปส่งไม้นุ่มที่บูทเสร็จก็กลับมานั่งที่เดิม พวกเรายังคงเฝ้ารอนิ้วกลมๆที่จะเขียนข้อความลงบนหนังสือโปรดของเราอย่างตั้งใจ  เวลาผ่านไปพร้อมผู้คนที่เดินผ่านมา

ในตอนนั้นเองก็มีผู้ชายหน้าตาเกาหลีจากบูธชะโงกมองมาทางที่พวกเรานั่งอยู่ พนักงานขายสาวสวยคนเดิมชี้มาทางพวกเราแล้วพูดว่า "สองคนนู้นมาหาพี่สองรอบแล้ว" ใช่แล้ว แน่ใจได้เลยผู้ชายตาตี่ๆคนนี้ต้องเป็นพี่นิ้วกลมแน่ๆ ผมและเจ้านิ่มรีบคว้าหนังสือที่เตรียมมาพร้อมกล้องดิจิตอลเดินเข้าไปหาทันที

"ขอโทษที่ทำให้รอนะครับ" พี่นิ้วกลมพูด ผมยื่นหนังสือให้มือไม้สั่นเล็กน้อย

"เซ็นหนังสือครับ" ผมพูด

"ชื่ออะไรครับ" 

"กานต์ครับ กอไก่ สระอา นอหนู ตอเต่าการันต์ครับ" ผมสะกดชื่อตัวเองพลางดูพี่เขาเขียนข้อความลงบนหน้าแรกของหนังสือที่ผมชอบที่สุด  ปิดท้ายด้วยรูปวาดนิ้วกลมๆและวันที่ พี่นิ้วกลมยื่นหนังสือคืนให้ 

"ถ่ายรูปหน่อยค่ะๆ" เพื่อนสาวตัวน้อยส่งเสียงเจื้อยแจ้ว

ถ่ายรูปคู่ได้สองรูปก็ถึงคิวเจ้านิ่มบ้าง โดยมีผมเป็นคนถ่ายรูปให้  เมื่อเราทั้งสองได้ลายเซ็นและถ่ายรูปแล้วภารกิจของวันนี้ก็เสร็จสิ้นลง เรากลับมานั่งที่เก้าอี้กระดาษตัวเดิมพลางอวดผลงานให้อาจารย์ก้องดู  ปล่อยให้คนอื่นๆเดินเข้าไปขอลายเซ็นและถ่ายรูปกับพี่เขาเหมือนเราเมื่อครู่   ต้องขอบคุณพนักงานขายคนนั้นที่ทำให้เราสองคนได้เซ็นเป็นคนแรกๆของช่วงบ่าย  แหม สวยแล้วยังใจดีอีก

เรานั่งดูพี่นิ้วกลมสักครู่ จึงแวะไปที่บูธของไม้นุ่มเพื่อรับซีดีธรรมะก่อนกลับ  เจ้านิ่มเดินมาส่งผมและอาจารย์ก้องที่ทางเข้างาน กล่าวลากันเล็กน้อยก่อนจะแยกย้ายกันไป

6

ภารกิจของวันนี้เสร็จสิ้นแต่การเดินทางของผมกับอาจารย์ก้องยังไม่สิ้นสุด ถึงหัวลำโพง ผู้คนมากมายต่างจ้องมองไปบนโครงเหล็กใต้หลังคา  พบผู้ชายสองคนกำลังไต่โครงเหล็กอยู่  คนหนึ่งอยู่กลางโครงเหล็ก อีกคนกำลังจะปีนตามออกไป ตอนแรกคิดว่าถ่ายหนังแต่หลังๆดูไม่ใช่ เอ๊ะ ทำไมมีกล้องตัวเดียว ผมกับอาจารย์ก้องยืนต่อคิวซื้อตั๋วพลางสังเกตุเหตุการณ์ต่อไปเรื่อยๆ ชายสองคนนั้นไต่ไล่จับกันสักครู่ก็มีชายอีกคนหนึ่งไต่ไปจากอีกด้าน สถานการณ์คาดว่าจะใกล้ถึงจุดยุติ  ชายสองคนที่คาดว่าเป็นผู้ไล่ขนาบข้างเข้ามาเรื่อยๆโดยผู้ที่ถูกไล่อยู่ตรงกลาง  จวนเจียนที่จะจับได้  ชายผู้ถูกไล่ต้อนถูกผลักหวังให้ตกลงสู่เบาะเบื้องล่างเพื่อยุติเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ไม่เป็นอย่างนั้น สองมือของเขาคว้าไว้ได้กับเหล็กที่ต่ำลงมาอีกชั้นหนึ่ง แล้วโหนมือจับสลับไปด้านหน้า เหมือนลิงโหนกิ่งไม้ 

โคตรเก่งเลย ผมนับถือ สุดท้ายเขาค้างอยู่สักครู่อาการแขนที่เมื่อยล้าก็ทำให้เขาตกลงมา  เสียงดัง ตุ้บ ลงสู้เบาะที่รองไว้เบื้องล่าง

สถานการณ์คลี่คลาย พร้อมประกาศรถขบวนที่ผมกับอาจารย์ก้องนั่งกลับใกล้ออกพอดี

7

แม้จะไม่ได้หนังสือเล่มใหม่ติดไม้ แต่ผมก็ได้หัวใจดวงใหม่ติดมือกลับมาด้วย หัวใจที่พองโตกว่าดวงเดิมเล็กน้อยเนื่องจากอัดแน่นด้วยความฝัน แรงบันดาลใจ และอะไรอีกหลายๆความรู้สึก วันนี้ผมประทับใจในอะไรหลายๆอย่าง ประทับใจในความเป็นกันเองพี่นิ้วกลม ประทับใจในงานสัปดาห์หนังสือ  งานที่มีความฝันฟุ้งกระจายอยู่ทั่วไปหมด ทั้งฝันของคนเขียนที่จะมีคนอ่าน และความฝันของคนอ่านที่จะได้พบนักเขียน งานนี้เป็นสื่อกลางทำให้คนเขียนกับคนอ่านได้ใกล้ชิดกันมากขึ้นโดยไม่ต้องสื่อสารผ่านทางหนังสือ  และฝันของผมอีกหนึ่งอย่างก็เป็นจริงขึ้นที่นี่   ประทับใจร้าน Let it be ร้านกาแฟที่รวมความฝันอีกหลายๆคนเช่นกันรวมทั้งเพื่อนสาวตัวน้อยของผมด้วย  ประทับใจการเดินทางโดยรถไฟ (วันนี้ผมนั่งรถไฟสามแบบในวันเดียว)  การเดินทางโดยรถไฟมีเสน่ห์ที่ไม่เหมือนการเดินทางโดยพาหนะแบบอื่น ความเอื้อเฟื้อ ความเป็นกันเอง และความมีน้ำใจ สามารถพบได้บ่อยๆ ในตู้โดยสารแห่งนี้

ม้าเหล็กขบวนยาวจอดเทียบชานชาลาที่ 1 อีกครั้ง เป็นสัญญาณสิ้นสุดการเดินทางเข้ากรุงของผู้ชายบ้านนอก เสียงประกาศดังก้อง "ที่นี่สถานีนครปฐม" 

----------------------------------------------------------------------------------------------

ขอบคุณพี่นิ้วกลมสำหรับลายเซ็นและแรงบันดาลใจ

ขอบคุณเจ้านิ่ม สำหรับของขวัญวันเกิดล่วงหน้า และโกโก้เย็นแสนน่ารัก

ขอบคุณท่านอาจารย์ก้องที่พาผมเปิดหูเปิดตา  อีกทั้งค่าโดยสารและค่าอาหารตลอดทาง

ขอบคุณทั้งสองคนอีกครั้งที่ทำให้อีกหนึ่งความฝันของผู้ชายบ้านนอกเป็นจริง ขอบคุณครับ