PANU's profileยินดีต้อนรับสู่สเปซบ้านน...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
July 26 ล้า ลา ล๊า ลา หล่า~กราบเรียนผู้ที่หลงเข้ามาในสเปซนี้ทุกท่าน ขณะนี้ไอ้กานต์งานเข้า ทำให้ไม่ได้อัพสเปซนี้สักระยะ ขอทุกท่านจงวางใจ ไอ้กานต์สัญญาว่าจะไม่ทิ้งสเปซนี้หายไปไหนแน่นอน แล้วเจอกัน คิดถึงเสมอ ผู้ชายบ้านนอก ........คิดถึงนะ.........คิดถึงนะ .....คิดถึงนะ...............คิดถึงนะ ...คิดถึงนะ....................คิดถึงนะ ..คิดถึงนะ......................คิดถึงนะ .คิดถึงนะ........................คิดถึงนะ.....คิดถึงนะ...คิดถึงนะ คิดถึงนะ.........................คิดถึงนะ...คิดถึงนะ...คิดถึงนะ .คิดถึงนะ.........................คิดถึงนะ.......................คิดถึงนะ ..คิดถึงนะ.........................คิดถึงนะ..................คิดถึงนะ ...คิดถึงนะ......................................................คิดถึงนะ …...คิดถึงนะ.............................................คิดถึงนะ .........คิดถึงนะ...................................คิดถึงนะ ............คิดถึงนะ...........................คิดถึงนะ ................คิดถึงนะ....................คิดถึงนะ ..................คิดถึงนะ.............คิดถึงนะ ......................คิดถึงนะ.........คิดถึงนะ ............คิดถึงนะ...คิดถึงนะ ........คิดถึงนะ.........คิดถึงนะ .....คิดถึงนะ...............คิดถึงนะ ...คิดถึงนะ....................คิดถึงนะ ..คิดถึงนะ......................คิดถึงนะ .คิดถึงนะ........................คิดถึงนะ.....คิดถึงนะ...คิดถึงนะ คิดถึงนะ.........................คิดถึงนะ...คิดถึงนะ...คิดถึงนะ .คิดถึงนะ.........................คิดถึงนะ.......................คิดถึงนะ ..คิดถึงนะ.........................คิดถึงนะ..................คิดถึงนะ ...คิดถึงนะ......................................................คิดถึงนะ …...คิดถึงนะ.............................................คิดถึงนะ .........คิดถึงนะ...................................คิดถึงนะ ............คิดถึงนะ...........................คิดถึงนะ ................คิดถึงนะ....................คิดถึงนะ ..................คิดถึงนะ.............คิดถึงนะ ......................คิดถึงนะ.........คิดถึงนะ ____xxxxxxxxxx______xxxxxxxxxxx ___xxxxxxxxxxxxx___xxxxxxxxxxxxx ___xxxxxxxxxxxxxx_xxxxxxxxxxxxxx ___xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx ____xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx _____xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx ______xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx _________xxxxxxxxxxxxxxxxxx ___________xxxxxxxxxxxxx _____________xxxxxxxxx ______________xxxxxxx _______________xxxx _______________xxx ______________xx _____________x ___________x ________xx ______xxx _____xxxx ___xxxxxx ___xxxxxxx ____xxxxxxxx ______xxxxxxxx ________xxxxxxx _________xxxxxx _________xxxxxx ________xxxxx _____xxxxxx ____xxxxxx 00000_00000 ___000_____0_0____000__000____0000000_ ___000____0___0___0000000_____00000___ ___000___0000000__00__000_____000_____ ____00___0_____0__000__0000___0000000_ ______________________________________ ______________________________________ ___00000_____0_____0000000___000000___ _00_________0_0____000__000__000______ _00________0___0___0000000___00000____ _00_______0000000__00__000___000______ ___00000__0______0_000__0000_000000 _____________________________________$$$$$$$ ___________________________________$$$$$$$$$ ___________________________________$$$___$ ___________________________$$$____$$$$ _________________________$$$$$$$__$$$$$$$$$$$ _______________________$$$$$$$$$___$$$$$$$$$$$ _______________________$$$___$______$$$$$$$$$$ ________________$$$$__$$$$_________________$$$ _____________$__$$$$__$$$$$$$$$$$_____$____$$$ __________$$$___$$$$___$$$$$$$$$$$__$$$$__$$$$ _________$$$$___$$$$$___$$$$$$$$$$__$$$$$$$$$ ____$____$$$_____$$$$__________$$$___$$$$$$$ __$$$$__$$$$_____$$$$_____$____$$$_____$ __$$$$__$$$_______$$$$__$$$$$$$$$$ ___$$$$$$$$$______$$$$__$$$$$$$$$ ___$$$$$$$$$$_____$$$$___$$$$$$ ___$$$$$$$$$$$_____$$$ ____$$$$$$$$$$$____$$$$ ____$$$$$__$$$$$___$$$ ____$$$$$___$$$$$$ ____$$$$$____$$$ _____$$$$ _____$$$$ __000000___00000 _00000000_0000000 _0000000000000000 __00000000000000 ____00000000000 _______00000 _________0 ________*__000000___00000 _______*__00000000_0000000 ______*___0000000000000000 ______*____00000000000000 _______*_____00000000000 ________*_______00000 _________*________0 _000000___00000___* 00000000_0000000___* 0000000000000000____* _00000000000000_____* ___00000000000_____* ______00000_______* ________0________* ________*__000000___00000 _______*__00000000_0000000 ______*___0000000000000000 ______*____00000000000000 ______*______00000000000 _______*________00000 ________*_________0 _________*________* ___________________* ____________________* ________________ ♥♥♥♥☆ LOVE ☆♥♥♥♥ ☆┌─┐ ─┐☆ │▒│ /▒/ │▒│/▒/ │▒ /▒/─┬─┐ │▒│▒|▒│▒│ ┌┴─┴─┐-┘─┘ │▒┌──┘▒▒▒│ └┐▒▒▒▒▒▒┌┘ └┐▒▒▒▒┌┘ 
__000000000000____0000000___ _00000000000000__0000000000_ _00000000000000_00000000000_ __0000000000000000000000000_ ____000000000000000000000___ ______00000000000000000_____ ________0000000000000_______ __________000000000_________ ____________000000__________ _____________0000___________ ______________00____________ ________________.OO.__________ ________________.OOO.____________.O. * .* .. ________________.OOOO.______-.OOO. * .* . * . ________________.OOOOO._-.OOOO. * .* . _______________.OOOOOOOOOOO. * . * . * . * . __________-.OOOOOOOOOOOOO. * .* .. _____.OOOOOOOO0000000OOOO. * . * . * . * .. Have a nice day __________-.OOOOOOOOOOOOO. * . * . * .. _______________.OOOOOOOOOOO. * . * . * .. ________________.OOOOO._-.OOOO. * . *. * . * .. ________________.OOOO.______-.OOO. * .* .. ________________.OOO.____________.O. * . *. * . ________________.OO.__________ ┴┬┴┬／￣＼＿／￣＼ ┬┴┬┴▏ ▏▔▔▔▔＼ ┴┬┴／＼ ／ ﹨ ┬┴∕ ／ ） ┴┬▏ ● ▏ ┬┴▏ ▔█ ★Happy!★ ┴◢██◣ ＼＿＿＿／ ┬█████◣ ／ ┴█████████████◣ ◢██████████████▆▄ █◤◢██◣◥█████████◤＼ ◥◢████ ████████◤ ＼ ┴█████ ██████◤ ﹨ ┬│ │█████◤ ▏ ┴│ │ ▏ ┬ ∕ ∕ ／▔▔▔＼ ∕ ┴/＿＿＿／﹨ ∕ ﹨ ／＼ ┬┴┬┴┬┴＼ ＼ ﹨／ ﹨ ┴┬┴┬┴┬┴ ＼＿＿＿＼ ﹨／▔＼﹨ ▔＼ July 07 เข้ากรุงงบน้อย ตามรอยรัก|สาม|เศร้า"แล้วนี่แกอยู่ไหนแล้วเนี่ย" เสียงพี่เมธถามหาตำแหน่งผู้ที่อยู่ปลายสาย ถ้ามีประตูไปไหนก็ได้ของโดเรมอน ผู้ที่อยู่ปลายสายคงมาถึงสถานีรถไฟที่นี่ได้ภายในพริบตา แต่ตอนนี้ไม่มีโดเรมอน เมื่อคำนวนดูแล้วแค่จักรยานธรรมดาๆ คงไม่น่ามาถึงที่นี่ได้ภายในห้านาที เราสองคน ผม กับพี่เมธ จึงตัดสินใจเข้ากรุงกันโดยลำพัง โดยปราศจากคนนำทาง คุณยอดเพชร พี่เมธจะไปเอาชุดครุยที่ ม.ศิลปากรฝั่งวังท่าพระ ผมก็เลยขออาศัยติดสอยห้อยตามไปด้วยเพื่อดูลาดเลาปีหน้าและไปเที่ยว อีกใจก็ว่าจะไปตามรอยรัก|สาม|เศร้า ตอนแรกเรา (ผม พี่เมธ ยอดเพชร) ปรึกษากันว่าจะไปกันอย่างไร สุดท้ายก็ลงเอยที่รถไฟเที่ยว 7 โมงเช้า เพราะราคาถูกและพี่เมธต้องกลับมาทำแล็บ แล้วเรื่องก็ดำเนินมาเหมือนย่อหน้าแรก เด็กบ้านนอกสองคนเข้ากรุงเป้าหมายอยู่ที่มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตวังท่าพระ แต่เราไม่รู้ว่าจะไปยังไง รู้แต่เส้นทางคร่าวๆจากยอดเพชรเมื่อวานคือนั่งรถไฟไปลงที่สถานีธนบุรี นั่งเรือข้ามฝาก แล้วเดินอีกนิดก็จะถึง ตอนแรกก็หวั่นใจแต่อาศัยว่าผมเคยนั่งรถไฟแล้วเดินไปโรงพยาบาลศิริราชสอง-สามครั้ง และเคยไปท่าพระมาแล้วครั้งหนึ่งกับชมรมจึงไม่น่าจะมีปัญหา กองทัพต้องเดินด้วยท้อง เราจึงตัดสินใจหาอะไรกินกันก่อน ร้านที่เราเลือกคือร้านข้าวมันไก่ใกล้ๆสถานีรถไฟธนบุรีเจ้าของร้านเป็นคุณลุงคุณป้าท่าทางใจดีสองคน "ไม่ทราบว่าพอจะรู้ไหมครับว่าผมจะไป ท่าพระได้ยังไง" พี่เมธถามคุณลุงหลังจากที่จัดการข้าวมันไก่ตรงหน้าจนหมด เหมือนที่เราคาดคุณลุงบอกว่าให้เดินไปถึงสี่แยกแล้วเลี้ยวซ้ายนั่งเรือข้ามฟากไปท่าช้าง แล้วเดินไปอีกนิดก็ถึงที่หมาย เมื่อคุณลุงรู้ว่าเรากำลังจะไปรับชุดครุย ก็เรียกคุณป้ามาคุยด้วยท่าทางชื่นชม ทั้งสองบอกว่าลูกของเขาอยากเข้าศิลปากรสอบมาสองปีแล้วแต่ก็เข้าไม่ได้ เราขอบคุณทั้งคู่แล้วเดินจากมา ผ่านโรงพยาบาลศิริราช ถึงสี่แยกไฟแดง เลี้ยวซ้าย เดินไปจนสุด ขึ้นเรือข้ามฝาก เดินไปอีกนิด ในที่สุดเราก็เห็นเป้าหมายของเรา ไม่น่าเชื่อ ว่างบที่เราใช้ไปในการเดินทางถูกมาก ค่ารถไฟ 10 บาท ค่าเรือ 3.50 บาท รวม 13.50 บาท !! เดินเล่นในมหาลัยจนทั่ว เราก็เข้าพระบรมมหาราชวัง เหมือนไม่ได้อยู่ประเทศไทย ชาวต่างชาติเยอะมาก พูดกันไม่รู้กี่ภาษา ผมบอกกับพี่เมธ "13.50 บาท ก็ไปเที่ยวต่างประเทศได้" พี่เมธติดใจลุงไกดิ์ บอกว่าอยากเก่งภาษาอังกฤษแบบนั้นบ้าง แต่ผมติดใจสาวญี่ปุ่น จีน เกาหลี ตาตี่ๆแถวนี้มากกว่า ยิ่งสายคนยิ่งเยอะเราจึงออกมาเดินเล่นรอบๆแถวๆนั้น เข้าหอสมุด (หอสมุดมีชั้นใต้ดินด้วย ไฮโซมาก) รับชุดแล้วก็เดินทางกลับ ก่อนกลับแวะกินข้าวกลางวันที่ศิริราช เป็นอันจบทริปสั้นๆทริปนี้ ต่อไปเป็นรูปตามรอยรัก|สาม|เศร้าที่ถ่ายมา เทียบกับรูป อาจจะไม่ตรงเป๊ะเหมือนภาพต้นฉบับสักเท่าไรนะครับ มีอยู่นิดหน่อย ลองๆดู มีหลายมุมที่หาไม่เจอเลยไม่ได้ถ่ายมา บางรูปก็ถ่ายไม่ได้เพราะตอนนี้เหมือนกำลังปรับปรุง มีนั่งร้านทาสีวางอยู่ทั่ว ม. เลย ดูข้างล่างสุด ขี้เกียจแปะรูปอีกแล้ว อิอิ เครดิตรูปจาก http://www.raksamsao.com ครับ อ๊ะๆ เกือบลืม มีของแถมมาฝาก ไปเจอ exteen ของรักสามเศร้ามา http://decorative.exteen.com เข้าไปดูกันได้ มีรูปของน้ำ ฟ้า พายุ และเหล่าผองเพื่อน เปรียบเสมือนพวกเค้ามีตัวตนอยู่บนโลกนี้จริงๆ ป.ล.มีข่าวฝากประชาสัมพันธ์ เพื่อนสาวตัวน้อยของผมฝากมาบอกว่าตอนนี้อาจจะไม่ได้อัพสเปซสักระยะเนื่องจากชีพจรลงเท้าไปไหนมาไหนอยู่บ่อยๆ ยังไงก็คอยติดตามกันนะครับ July 04 Coolswop ใครมีมะกรูดมาแลกมะนาว ใครมีลูกสาวมาแลกลูกเขย วันนี้มีเว็บเจ๋งๆมาแนะนำ เว็บนี้เพิ่งเปิดมาได้สดๆร้อน 2 เดือน เป็นเว็บที่ให้คนเข้ามาแลกของกันครับ เขาให้บอกต่อจะได้มีของเข้ามาแลกกันเยอะๆ คัดลอกข้อความบางส่วนที่เขาส่งเมล์มาให้ได้ดูกัน สวัสดีครับพ่อแม่พี่น้อง!!! จนถึงวันนี้ coolswop เปิดมาได้ 2 เดือนกับอีก 10 วันแล้วนะครับ ขอบคุณสมาชิกทุกคนที่ให้ความสนใจกับที่นี่ครับ ตอนแรกก็กลัวเหมือนกันว่าจะมีคนเข้ามาแลกรึเปล่า เพราะช่วงที่เริ่มทำหลายคนติงว่าเอาของ(เหลือใช้)ไปใส่ไว้ในเว็บขายของมือสองไม่ดีกว่าเหรอ ขายได้ตังค์มาก็เอาไปซื้ออะไรก็ได้ แต่ด้วยความดื้อเลยคิดเข้าข้างตัวเองว่ามันน่าจะเข้าท่า ถ้าเราได้ของที่อยากได้โดยไม่ต้องเสียตังค์ซื้อ เอาของที่เรามีอยู่ไปแลกมาดี!! เคยได้ยินมั้ยที่เค้าพูดกันว่า "One person's trash is another's treasure" - ขยะของเราอาจมีค่าสำหรับคนอื่น ถึงตอนนี้เห็นแล้วครับว่ามีคนที่คิดเหมือนกันเยอะ แล้วก็เชื่อเหลือเกินครับว่ายังมีอีกเยอะที่คิดแบบนี้แต่ยังไม่รู้ว่ามีที่นี่ รบกวนช่วยบอกต่อๆกันไปด้วยนะครับ เพื่อที่เราจะได้มีของหลากหลายชนิดให้เลือกแลก ขอบคุณครับ วราฤทธิ์ มังคลานนท์ coolswop ที่นี่ แมค กับ หมา ค่าเท่ากัน เจ๋งครับ แมค กับ หมา ค่าเท่ากัน อธิบายคร่าวๆครับ เว็บนี้จะเป็นสื่อกลางให้คนเข้ามาแลกของกัน โดยเราใส่รายละเอียดของของเราลงไป แล้วก็หาสิ่งของของคนอื่นที่เราอยากแลกด้วย ก็กดยื่นข้อเสนอไป ทางเว็บจะส่งเมล์แจ้งไปทางคนนู้น พอทางนู้นตัดสินใจอย่างไร ทางเว็บก็จะแจ้งกลับมาหาเราอีกที เมื่อตกลงกันได้ก็หาวิธีส่งของกันเองครับไม่ว่าจะส่งทางไปรษณีย์ หรือนัดมาเจอกันเพื่อแลกของ ไม่แน่ใจว่าอธิบายเข้าใจหรือเปล่า เอาเป็นว่าไปดูในเว็บเองดีกว่าครับ www.coolswop.com ผมไปลองแลกมาแล้วครับ เอาหนังสือ เรียนภาษามนุษย์จากเพลง (คิดว่าไม่ได้อ่านแล้ว)ไปแลก แลกกับเล่มนี้ครับ แต่นแตนแต๊นนน นั่งรถไฟไปตู้เย็น ของพี่นิ้วกลม (ตู้รูปทั้งสองเล่มด้านล่างสุดนะครับขี้เกียจแปะรูป ฮ่าๆ) วิ้วว แล้วผมก็ได้หนังสือของพี่นิ้วกลมมาครอบครองอีกเล่มโดยจ่ายเงินเพิ่มเพียงเล็กน้อยแค่ค่าส่งไปรษณีย์เท่านั้น ลองเข้าไปเล่นกันดูครับ เขาบอกว่ามีให้แลกตั้งแต่ปลาช่อนแดดดเดียวไปจนถึงรถเบนซ์เลยล่ะ ที่ผมเปิดผ่านๆดูก็มีหลากหลายครับ หนังสือ (หนังสือเห็น ฟินแลนด์ไม่มีแขนด้วยล่ะ รู้สึกว่าเพิ่งเปิดตัวที่งาน a book fair เมื่อไม่กี่วันนี้เองมีคนเอามาแลกซะแล้ว) ซีดีเพลง นาฬิกา เสื้อผ้า เครื่องดนตรี พวกความทักษะสามารถก็เอามาแลกได้ครับอย่างเช่นสอนพิเศษ สอนวาดการ์ตูน และอื่นๆอีกมากมายครับ ลองเล่นกันดูครับ ฝากไว้ในอ้อมใจเพื่อนๆด้วยครับ www.coolswop.com ไม่ได้ค่าโฆษณาหรอกครับ แต่เห็นว่าเจ๋งดี ความคิดดีเลยเอามาบอกต่อ (ช่วยลดโลกร้อนด้วยนะเออ อะไรไม่ใช้ก็เอาไปแลกๆกัน ไม่ต้องซื้อใหม่ จะได้ไปต้องผลิตใหม่ ไม่เปลืองทรัพยากร) เหมือนที่เขาว่าล่ะ ของที่ไม่มีค่าสำหรับเรา อาจจะมีค่าสำหรับคนอื่นก็ได้ ตอนนี้มีหัวใจเก่าๆ สภาพ 99 % ผ่านการแอบรักมาแล้วหลายครั้ง อยากแลกกับคนจริงใจนิสัยน่ารักๆ มีใครสนใจไหมครับ อิอิ July 02 คืนที่ไร้แสงสว่าง ณ ทางสามแพร่ง เค้าโครงจากเรื่องจริงโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน เคยกลัวอะไรกันบ้างไหมครับ ผมเชื่อว่าทุกคนคงมีความกลัวติดตัวกันคนละอย่างสองอย่าง กลัวเข็มฉีดยา กลัวความมืด กลัวความสูง กลัวสัตว์เลื้อยคลาน กลัวแมว กลัวหมา กลัวเธอหลบสายตา กลัวเธอหลบหน้ากัน กลัวเธอจะโกรธฉัน กลัวเธอไม่สนใจ กลัวเธอไม่พูดจา กลัวเธอจะหนีไป กลัวเธอจะใจร้าย กลัวเธอจะอายใครๆที่ฉันไปรักเธอ หลังๆชักเริ่มไม่เกี่ยว พล่ามมายาวหลายบรรทัด ผู้อ่านคงสงสัยว่าไอ้บ้านี่ต้องการจะสื่ออะไร ผมแค่อยากให้คุณผ่อนคลายก่อนที่จะเล่าเข้าสู่ความกลัวบางอย่างที่ฝังลึกอยู่ในซอกใจของผม "กลัวเธอไม่รัก" หลายคนอาจเดา ถึงผมจะเสี่ยวหนักเข้าขั้นน้ำเน่าก็จริง แต่ข้อนี้ผมจัดไว้เป็นความกลัวอันดับท้ายๆ เลิกตลก เลิกเดา หายใจเข้าลึกๆ แล้วอ่านบรรทัดต่อๆไป สองสิ่งที่ผมยกให้เป็นความกลัวอันดับหนึ่งในใจไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันคือ "เข็มฉีดยา" และ "ผี" (ก็คงจะเหมือนกับใครหลายๆคน รวมทั้งเพื่อนสาวตัวน้อยของผมด้วย) ทั้งสองสิ่งนี้เป็นความกลัวที่ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่ผมยังเด็กๆ ผมฝังใจกับการถูกฉีดยาเพราะตอนเด็กๆไม่สบายบ่อยๆ ส่วนอาการกลัวผีถูกปลูกฝังมากับเรื่องเล่าและตำนานต่างๆของย่ารวมทั้งรายการลูกนกฮูก รายการละครวิทยุเรื่องสยองที่ย่าจะเปิดฟังก่อนนอนทุกคืน อาการกลัวเข็มผมไม่แน่ใจว่าหายกลัวหรือยังเพราะไม่ได้ถูกฉีดยานานมากแล้ว แต่อาการกลัวผีของผมค่อยๆทุเลาและจางหายไปตั้งแต่เข้ามาเรียนที่นี่ คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร คณะที่ว่าถึงหลักการ เหตุและผลของธรรมชาติ เรื่องราวทุกอย่างดูเหมือนจะดำเนินมาอย่างปกติ จนกระทั่งวันหนึ่ง วันนี้เป็นวันศุกร์ เวลาสองทุ่มกว่า ผมเพิ่งกลับจากการถ่ายรูปที่โรงยิมเพื่อทำการบ้านส่งวิชาการถ่ายภาพเชิงสารคดี แวะเอาต้นไม้ที่พี่ชายใจดียกให้ เป็นต้นบอนพญาเศวตเกือบสิบกระถาง ซึ่งผมขุดต้นบอนแยกออกมาใส่ถุงไว้แล้วตั้งแต่เมื่อตอนกลางวัน ผมวางต้นบอนจนเต็มตะกร้าหน้าแล้วบึ่งรถมอเตอร์ไซต์คู่ใจกลับบ้าน ผมค่อนข้างเป็นกังวลเล็กน้อยเนื่องจากไฟต่ำหน้ารถหลอดขาดตั้งแต่เมื่อวาน เหลือแต่ไฟสูงผมคิดว่าจะไปเปลี่ยนตอนว่างๆในวันหยุด วันไหนกลับบ้านค่ำคงใช้ไฟสูงแทนไปก่อน แต่วันนี้มีของอยู่เต็มตะกร้าหน้ารถ ถึงแม้จะเปิดไฟสูงก็ถูกต้นบอนบังแสงมิดอยู่ดี ผมจึงจำใจขี่รถกลับบ้านไปแบบมืดๆ โดยอาศัยไฟจากสองข้างทาง ผมขี่รถผ่านตัวเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟจากบ้านเรือนและรถรา เลี้ยวเข้าถนนเส้นคุ้นเคยที่ใช้เดินทางทุกวัน แสงไฟจากบ้านเรือนและรถที่วิ่งสวนไปมาเริ่มน้อยลงเหลือเพียงแสงจากเสาไฟฟ้าสองข้างทาง ขี่รถไปได้สักพักผมก็ได้พบกับสิ่งที่ผมกลัวอีกอย่างหนึ่ง แสงไฟกลมๆที่กวัดแกว่งอยู่ด้านหน้าทำให้ผมต้องหยุดรถ ตำรวจตั้งด่านอีกแล้ว ผมถูกเรียกแต่ไม่ได้ถูกตรวจค้นอะไรเพราะเขาเห็นผมใส่ชุดนักศึกษา ตำรวจถามถึงต้นบอนเล็กน้อย คงจะซักเผื่อมีพิรุธ ผมคิดในใจ แล้วก็ตอบไปตามความจริง สุดท้ายเขาถามผมว่าเรียนที่ไหน ผมตอบกลับไปอย่างมั่นใจ "ม.ศิลปากรครับ" คุณคงคิดว่าเรื่องมันคงจะจบแบบนี้ เปล่าเลย เรื่องที่ผมเจอมันไม่หักมุมตอนจบเหมือนหนังหรือเรื่องสยองขวัญบางเรื่องหรอก นี่มันแค่เริ่มต้น ผมขี่รถต่อไปด้วยความสบายใจ พลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ถึงเรื่องที่ผมจะเขียนให้เพื่อนสาวตัวน้อยไปทำหนังสือทำมือในวันรุ่งขึ้น ผมคิดว่าน่าจะลองเขียนเรื่องสยองขวัญดูบ้างน่าจะดีเพราะไม่เคยเขียนแนวนี้มาก่อน แต่ก็ไม่แน่ใจว่าจะไปซ้ำกับเรื่องที่เพื่อนชายตัวใหญ่ของผมจะเขียนหรือเปล่า ขณะที่ผมปล่อยให้ความคิดไหลเรื่อยไป ทันใดนั้นเอง !! ไฟสองข้างทางและแสงสว่างที่อยู่ตรงหน้าก็ดับลงทั้งหมด ผมไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น ดูไฟจากบ้านหรือร้านค้าที่เคยเห็นอยู่ไกลๆก็ไม่มี ผมตกอยู่ในความมืดมิดเพียงชั่วพริบตา เหมือนใครรู้ใจอยากช่วยเขียนพล๊อตเรื่องสยองของผม ผมรีบเลื่อนปุ่มเปิดไฟสูง แต่ก็เป็นดังคาดแสงแห่งความหวังสุดท้ายถูกต้นบอนบังจนมิด เหลือเพียงแสงสะท้อนนิดๆออกทางด้านข้าง ความกลัวเริ่มครอบงำผมทีละน้อย ผมขี่รถด้วยความระมัดระวังมากกว่าเดิมแต่อีกใจก็อยากจะบิดเร่งให้ถึงบ้านเร็วๆ จะทิ้งต้นบอนไว้ตรงนี้แล้วขี่รถกลับบ้านก็คงทำไม่ได้ ผมจึงจำใจขี่รถต่อไปเรื่อยๆ อีกไม่เกินสิบนาทีก็จะถึงบ้านแล้ว สิบนาทีเหมือนสิบปี ผมยังคงขี่รถฝ่าความมืดไปเรื่อยๆ รถที่ผ่านไปมาก็ไม่มีให้เห็นสักคัน ไม่อย่างนั้นอาจจะขี่ตามไปได้ ผมรู้สึกได้ถึงความชื้นของเหงื่อที่ออกมาตามฝ่ามือและแผ่นหลัง ผมพยายามตั้งสติแต่ใจก็ยิ่งคิดเตลิดไปไกล เมื่อผ่านทางสามแพร่งแสงไฟที่สะท้อนจากหน้ารถของผมก็ฉายผ่านไปกระทบกับบางสิ่ง แม้เพียงแวบเดียวภาพที่ผมเห็นก็ทำให้หัวใจผมแทบหยุดเต้นตัวเย็นเฉียบ ถึงจะไม่ค่อยแน่ใจแต่ผมว่าผมเห็นผู้หญิงผมยาวคนหนึ่งยืนแสยะยิ้ม ใบหน้าด้านหนึ่งเป็นปกติ แต่อีกด้านมองเห็นกะโหลก ท้องของเธอด้านหนึ่งมองเห็นตับไตไส้พุง เวลาตกใจมือคงไวกว่าสมอง ผมบิดคันเร่งรีบบึ่งรถกลับบ้านโดนไม่หันกลับไปมองอะไรทั้งสิ้น ผมถึงบ้านโดยปลอดภัย แผ่นหลังและฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อเปียกยิ่งกว่าเดิม เหมือนฟ้ากลั่นแกล้ง ทันทีที่ผมจอดรถและง้างขาตั้งลง ไฟบ้านผม รวมทั้งที่อื่นๆก็สว่างขึ้นโดยพร้อมเพรียงราวกับว่าเพิ่งผ่านงานฉลองวันเกิดของใครแล้วปิดไฟเพื่อเป่าเทียน ผมรีบอาบน้ำแล้วเข้านอนโดยที่ในใจยังคิดถึงเรื่องที่ผมได้เจอ วันรุ่งขึ้นผมต้องผ่านทางสามแพร่งนั้นอีกครั้ง เพราะนัดกับเพื่อนๆไว้จะไปหาเพื่อนสาวตัวน้อยที่ร้าน Let it be เหมือนหนังที่ฉายซ้ำ เธอยังคงอยู่ที่เดิม ถึงแม้จะเป็นเวลาบ่ายสามก็ตาม ภาพที่ผมเห็นไม่ผิดไปจากเมื่อวาน ผมเห็นผู้หญิงผมยาวคนหนึ่งยืนแสยะยิ้ม ใบหน้าด้านหนึ่งเป็นปกติ แต่อีกด้านมองเห็นกะโหลก ท้องของเธอด้านหนึ่งมองเห็นตับไตไส้พุง เมื่อมีแสงสว่างผมจึงได้สังเกตุเธออย่างชัดๆ ผมรู้สึกเหมือนเคยเห็นเธอคนนี้มาก่อน ผมเหลือบไปเห็นบางอย่างข้างๆเธอ สิ่งนั้นมันทำให้ผมนึกออก "การสูบบุหรี่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ" คือข้อความที่เขียนไว้ข้างๆ --------------------------------------------------------------- จำกันได้ไหมครับกับภาพโปสเตอร์รณรงค์งดการสูบบุหรี่ที่เป็นภาพผู้หญิงคนหนึ่งยืนสูบบุหรี่ แล้วแบ่งครึ่ง ครึ่งหนึ่งเป็นปกติ แต่อีกครึ่งหนึ่งเป็นภาพมองทะลุให้เห็นภายในร่างกายที่ทรุดโทรมจากการสูบบุหรี่ น่าจะเห็นกันบ่อยๆตามนิทรรศการวันงดสูบบุหรี่โลก ตอนอยู่โรงเรียนปฐม หรือมัธยมนะครับ เค้าโครงจากเรื่องจริงครับ อยากจะไปถ่ายรูปที่เกิดเหตุมาให้ดู แต่เขาเปลี่ยนป้ายไปแล้วครับ น่าเสียดาาย ความจริงจะเขียนเรื่องนี้ส่งให้เจ้านิ่ม แต่มันไปซ้ำแนวกับเบนซ์ ผมก็เลยเปลี่ยนเรื่อง (ถึงเบนซ์จะบอกว่าซ้ำกันไม่เป็นไรก็เถอะ ) ให้หนังสือมีหลายๆแนวดีกว่า ไว้ติดตามอ่านเรื่องที่ผม เบนซ์ และเจ้านิ่มเขียนในหนังสือทำมือ "Little Space" ในสเปซของแต่ละคนครับ (ถ้าเอาลงกันอ่ะนะ) พอจะใช้ได้ไหมกับการเขียนเรื่องสยองครั้งแรกของไอ้กานต์ ติชมกันได้ครับ ต่อไปพบกัน ณ ร้าน Let it be ครั้งสุดท้าย กับ หน่อไม้ที่บังเอิญได้มา |
|
|
